Wat je niet kunt zien

Bijna tien jaar geleden kreeg ik oogproblemen. Ik maakte me daar geen zorgen over, omdat zowel mijn contactlenzen als mijn brillenglazen allang aan vervanging toe waren. Ik dacht dat het probleem opgelost zou zijn met nieuwe lenzen en glazen.

Buiten het algehele wazige zicht zag ik een heleboel vlekken, maar ik dacht dat die het gevolg waren van vuile lenzen en/of vuile glazen. En als ik ze nakeek waren ze ook vuil, dus had ik geen reden tot ongerustheid. Ik had een groot probleem met lichtinval vanuit een bepaalde hoek aan de linkerkant, want dan kon ik amper zien. Maar als die lichtinval weg was, verbeterde mijn zicht, dus dan was het probleem toch duidelijk het licht en niet mijn ogen?

Zelfs nu heb ik niet het gevoel dat ik constant problemen aan het wegredeneren was. Ik was me er oprecht niet van bewust dat er werkelijk een probleem met mijn ogen was. Ik verhuisde en het licht in mijn nieuwe woonkamer kwam van de rechterkant, maar mijn oogproblemen bleven. Ongeveer tegelijkertijd kreeg ik nieuwe lenzen en brillenglazen, maar de oogproblemen bleven. Daarna duurde het niet lang voordat ik naar mijn huisarts ging voor mijn ogen. Zoals ik al aangaf: ik heb nooit een probleem willen vermijden, ik wist gewoon niet dat er echt een probleem was.

Nadat ik bij de huisarts was geweest kwamen de dingen in een stroomversnelling, omdat zelfs hij (zonder alle ingewikkelde apparatuur) al kon zijn dat tenminste één van mijn netvliezen losgelaten had. Ik kreeg een spoeddoorverwijzing naar een specialist en dat was het begin van een moeizaam traject.

Zelfs met alle dure apparatuur kostte het de specialisten in het Oogziekenhuis lang om tot een diagnose te komen bovenop de oorspronkelijke (d.w.z. het losgelaten netvlies). Mijn oogproblemen waren namelijk bij lange na niet allemaal te verklaren uit een losgelaten netvlies. Het uiteindelijke oordeel – en dan zal ik het eenvoudig zeggen – was dat mijn ogen aan het afsterven zijn. Daaraan kan niets gedaan worden, er is geen genezing mogelijk, men kan alleen de boel in de gaten houden. Daarnaast hebben de specialisten vastgesteld dat er nog meer mis is met mijn ogen dan ‘alleen’ dit, maar ze zijn er nog steeds niet achter wat.

Lang verhaal kort gemaakt: mijn zicht gaat achteruit. Heel snel. Ik kan al jaren niet meer lezen met mijn linkeroog en mijn rechteroog is ook niet om over naar huis te schrijven. Ik heb aanzienlijke blinde vlekken in mijn blikveld en voor de ‘lol’ plakken mijn hersenen de delen die ik wel zie aan elkaar, net alsof er daartussen niets ontbreekt. Ik ben al talloze keren knalhard opgelopen tegen dingen die gewoonweg misten in mijn blikveld.

Mijn zicht is onvoorspelbaar, omdat ik de ene dag beter zie dan de andere. Zonder enige waarschuwing kunnen mijn ogen besluiten dat ze er genoeg van hebben en stoppen ze ermee. Dat alles zonder indicatie hoelang zo’n episode gaat duren, want dat verschilt. Nooit een waarschuwing. En het ‘beste’ (NIET DUS!) is dat het afsterven van mijn ogen een verre van pijnloos proces is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s