Een gewone dag in het leven van een auti

Ik slaap al tijden slecht, maar afgelopen nacht ben ik maar één keer wakker geworden. Jammer genoeg zorgde deze beperkte slaaponderbreking ervoor dat ik mijn wekker tot drie keer toe in de snoozestand moest zetten eer ik mijzelf aan mijn half comateuze staat ontworsteld had. Dat gebeurt wanneer ik niet genoeg slaap krijg en ik laat in de nacht nog wakker word.

Uitslapen is echter niet aan de orde. Ik heb het echt geprobeerd. Het ontregelt me volledig en het maakt me alleen maar beroerder. Eenmaal opgestaan voelde ik me alsof ik overreden was. Ik had pijn over mijn hele lichaam, waarbij mijn rug het slechtste aanvoelde. Ik besloot om toch mijn boodschappen te gaan doen, wat een wandeling van ruim over de 5 kilometer betekende. De ervaring leert dat ik me hier niet slechter van ga voelen en dat ik soms zelfs opknap van de frisse lucht.

Het ging een tijdje beter. Bij thuiskomst had ik pijnstillers ingenomen voor mijn rug (die nu echt heel erg zeer deed). Ik had ook een korte broek aangetrokken, maar wat later kreeg ik het heel erg koud. Het was ook ‘maar’ 26°C natuurlijk. Het regelen van mijn lichaamstemperatuur is een groot probleem voor me, zowel kou als warmte. Dus terug naar kousen en lange broek. Ik had er nog best een vest bij kunnen hebben. Bij 26°C!

Later vanmiddag kreeg ik erge hoofdpijn. Ik krijg hoofdpijn van zowel slaapgebrek als van overprikkeling. Meer pijnstillers. Vervolgens speelden mijn ogen op, één van de leuke bijeffecten van een oogziekte. Op de computer werken werd nagenoeg onmogelijk, dus verkaste ik naar mijn fauteuil. Ik probeerde wat te lezen, maar jammer genoeg besloot mijn lichaam toen om overal zo’n pijn te doen dat ik gewoonweg niet meer kon zitten. Vechten tegen zulke heftige pijn kost een hoop energie, wat het moeilijk maakt om wakker te blijven. Ik had dus geen andere keuze dan op bed te gaan liggen. Ik heb er een enorme hekel aan om dat overdag te doen, omdat het me meestal meer goed dan kwaad doet. Tussen de bedrijven door speelde mijn prikkelbare darm (de meeste mensen met autisme hebben darmproblemen) en mijn lactose-intolerantie op. De pijnlijke ingewanden maakten de zaken er niet beter op.

Veel autisten krijgen geen prikkel van hun lichaam wanneer ze honger of dorst hebben. Mijn eigen lichaam geeft die signalen maar af en toe af, dus ik ben genoodzaakt bij de klok te leven. Met de maaltijden lukt dat me vrij aardig, maar ik maak regelmatig een puinhoop van mijn vochtinname. Hoe dan ook, ik moest weer opstaan, om het avondeten te maken. Nee, ik had geen honger, maar dat heb ik zelden. Naar je lichaam luisteren is misschien mogelijk voor mensen zonder autisme, maar voor mij in ieder geval niet. Als mijn lichaam me al iets vertelt (en dat betwijfel ik ten zeerste), dan doet het dat in een taal die mijn hoofd niet begrijpt.

Nu, halverwege de avond, zit ik me hier af te vragen wat mijn lichaam vandaag nog meer voor me in petto heeft. Op wilskracht en koppigheid heb ik mezelf weer overeind gehesen, anders zou ik nooit wat gedaan krijgen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s